Zarzucono mi dziś, że nie ma u mnie zwykłych przepisów. Że
omijam placki ziemniaczane, kluski, pierogi i nie wiem co jeszcze. Że zajmuję
się jakimiś kulinarnymi antypodami a pod nosem mam kwiat polskiej kuchni w
postaci łazanków. Czas to naprawić. Jakiś czas temu wspomniałam, że jeśli ktoś
robi coś po mistrzowsku, to po co się z nim ścigać. Wolę urządzić dwubój
kulinarny. Wtedy raz on gotuje swoje popisowe danie, raz ja.
Ale okazuje się, że
są potrawy, które tak oczywiste w swojej prostocie, mogą zdrowo namieszać. Każdy potrafi usmażyć placki ziemniaczane.
Pewnie próbowaliście ich w wielu domach. I założę się, że smakowały różnie.
Placki, pierogi czy szarlotka to sztandarowe potrawy większości polskich
kuchni. Niektóre przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie są traktowane z
nabożną czcią i biada, jeśli żona, narzeczona, teściowa, dziewczyna, chłopak
czy zięć ośmieli się wprowadzać jakieś nowatorskie nowinki. Przepis babci jest
święty.
Droga Sylwio. Nasza
druga połówka jest człowiekiem z jakąś tam kulinarną przeszłością. Dostaje się
nam z całym dobrodziejstwem wad, zalet i niestety, przyzwyczajeń. Mamusia
zawsze gotowała najlepiej. Mamusia zawsze wie, co synuś zjadłby na obiad. Mam
to szczęście, że nie musiałam niczego udowadniać. Moja teściowa jeszcze nie
ugotowała niczego , co nadawałoby się do
zjedzenia. Mam głęboką nadzieję, ze nawet jeśli to przeczyta, to podejdzie do
tego z wrodzonym jej poczuciem humoru.
Tak, więc, droga Sylwio. Najważniejsze, to się nie
przejmować. Jeśli Mu nie smakuje , to co Mu z miłością ugotowałaś, to trudno. Z
Mamusią rzadko kto wygrywa. Niech je te placki u Mamy. Ty zrób mu polędwicę
Wellington lub makaron z owocami morza. Stawiam wszystkie swoje garnki, że tego
u Mamy nie jada.
A jeśli jesteś uparta i lubisz wsadzać palec między drzwi,
to próbuj aż sięgniesz ideału. Ja mam
dla ciebie moja propozycję placków ziemniaczanych. Pamiętaj tylko, że placki są
jak linie papilarne, u każdego inne.
Placki ziemniaczane nie babci Danieli
1,5 kg obranych ziemniaków
1 jajko
1 żółtko
3 obrane cebule
3 obrane ząbki
czosnku
2 łyżki mąki pszennej
1 łyżeczka soli
1 łyżeczka suchego tymianku
pieprz
olej do smażenia
Od razu zaznaczam, że tarcie ziemniaków to nie moje klimaty.
Mam mikser i w nim dokonuję ziemniaczanej masakry. Moja Mama na samo
wspomnienie o tak obcesowym traktowaniu kartofla dostaje gęsiej skórki. Wy
zróbcie jak chcecie. Jeśli lubicie otarte knykcie, to trzyjcie sobie do woli.
Ja do miksera ładuję wszystkie wymienione wcześniej
składniki, oprócz mąki i oleju. Miksuję z minutę, wylewam do miski, sprawdzam
jak mieszanka smakuje i dosypuję mąki. Mieszam, rozgrzewam olej na patelni i
smażę po cztery placki na jeden raz. Pamiętajcie, że oleju musi być raczej
sporo, bo placki lubią sobie popływać. Usmażone na złoto odstawiam na talerz
wyłożony papierowymi ręcznikami.
Placki, w ten sposób smażone, można wziąć w dwa palce i nie
omdleją (to ich wyższość nad okazami bez mąki). Są chrupkie i puszyste. Kto się
jeszcze waha, niech porzuci obawy.
Udanego tygodnia życzę i smacznego
P.S.
W mojej wersji placki dopełnia śmietana (kwaśna) i cukier. Wiem, że to połączenie u pewnego Hindusa spowodowało zastój w kwestii oświadczyn , gdy polska narzeczona okazała się wyznawczynią takiej wersji.
Wszystko się dobrze skończyło, choć musiała obiecać, że oszczędzi chłopakowi takich doznań.
MMŻ nieodmiennie lubi placki z ostrym mięsno- paprykowym sosem. Dla każdego coś dobrego.
